فرآیند اختراع
از زمان های قدیم، بسیاری از مردم سعی کرده اند از نیروی مکانیکی برای جایگزینی نیروی انسانی و حیوانی برای کشاورزی استفاده کنند. با این حال، تا قرن نوزدهم که اروپا وارد عصر ماشین بخار شد، امکان تولد ماشینهای کشاورزی با نیرو فراهم شد.
آلابارت از فرانسه و آر سی پروین از ایلینویز، ایالات متحده، اولین تراکتورهای بخار- را به ترتیب در سال های 1856 و 1873 اختراع کردند.
در دهه 1830، برخی از مردم شروع به مطالعه استفاده از وسایل نقلیه بخار برای کشیدن ماشین آلات کشاورزی برای عملیات میدانی کردند. با این حال، وسیله نقلیه کششی موتور بخار که در آن زمان می توان ساخت (سلف تراکتور بخار) مانند یک لوکوموتیو کوچک بود. حتی اگر در مزرعه گیر نمی کرد، خاک را خیلی محکم فشرده می کرد و امکان کشت وجود نداشت. در سال 1851، فارار و اسمیت بریتانیایی برای اولین بار از موتورهای بخار برای تحقق کشاورزی مکانیکی زمین های کشاورزی استفاده کردند. برخی این را شروع مکانیزاسیون کشاورزی میدانند، اما در آن زمان روش آنها این بود که ماشین بخار را در سر مزرعه قرار میدادند و از طنابهای سیمی برای کشیدن گاوآهن در مزرعه از دور استفاده میکردند. بعدها با پیشرفت تکنولوژی ساخت موتور بخار، موتورهای بخار کوچک ظاهر شدند. بر روی شاسی خودروها برای به حرکت درآوردن چرخ ها نصب می شدند تا بتوانند از انتهای مزرعه به داخل مزارع بروند و مستقیما ماشین آلات کشاورزی را بکشند. تراکتورسازی اینگونه متولد شد. تراکتورهای آن زمان بسیار شبیه به ماشینهای موتور بخار اولیه بودند، اما آنها قدرت اسب بخار بیشتر و سرعت رانندگی پایینتری داشتند.
تراکتورهای اصلی حجیم و گران بودند، استفاده از آنها ناخوشایند بود و اغلب به چندین نفر برای کار نیاز داشتند. آنها برای کشاورزی در مزارع وسیع مناسب بودند و کشاورزان انفرادی توانایی خرید آنها را نداشتند. در سال 1889، شرکت موتور چادا در شیکاگو، ایالات متحده، اولین تراکتور کشاورزی جهان را با استفاده از یک موتور احتراق داخلی بنزینی - تراکتور "باگا" تولید کرد. از آنجایی که موتور احتراق داخلی نسبتاً سبک است، کار با آن آسان است و راندمان کاری بالایی دارد، ظاهر آن پایه و اساس تبلیغ و کاربرد تراکتورها را ایجاد کرد. در اوایل قرن بیستم، سوئد، آلمان، مجارستان، بریتانیا و سایر کشورها تقریباً به طور همزمان تراکتورهایی با موتورهای احتراق داخلی دیزل تولید می کردند. در طول جنگ جهانی اول، به دلیل جنگ، کمبود نیروی کار و افزایش قیمت محصولات کشاورزی باعث توسعه تراکتورهای زمین های کشاورزی شد. بین سال های 1910 و 1920، رقابت شدیدی بین تراکتورهایی که با موتورهای بخار کار می کردند و موتورهای احتراق داخلی وجود داشت. دومی برتری بیشتری نشان داد و به تدریج اولی را حذف کرد. تراکتورهای امروزی همگی از موتورهای احتراق داخلی دیزلی استفاده می کنند.
در 24 نوامبر 1904، تراکتور بخار «77» برای اولین بار آزمایش شد و بعداً به تولید انبوه رسید. در سال 1906، شرکت تراکتورسازی که توسط هولت تأسیس شد، اولین تراکتور خزنده جهان را با موتور احتراق داخلی بنزینی تولید کرد. این تراکتور تولید انبوه را از سال بعد آغاز کرد و موفق ترین تراکتور در آن زمان بود. این تانک چند سال بعد به مدل مرجع بریتانیا تبدیل شد تا اولین تانک جهان را توسعه دهد.
در توسعه تراکتورهای چرخ دار، مردم در ابتدا چرخ های فولادی را برای افزایش سطح زمین و کاهش فشار پهن می کردند، اما تأثیر خوبی نداشت. بعداً راهی برای اضافه کردن یک لایه محافظ لاستیکی به چرخهای فولادی ابداع کردند. پس از تولد لاستیک خودرو، مردم از لاستیک های جامد و پنوماتیک برای تراکتور استفاده می کردند. اما لاستیک خودرو کاملاً برای تراکتور مناسب نیست. یکی اینکه شیارهای لاستیک ماشین خیلی کم عمق و ریز است. ثانیاً، مردم دریافتند که تراکتورها عملکرد رانندگی نرم-در زمین زمانی که لاستیکهایشان کمتر از- باد شده است، بهتر از زمانی که کاملاً باد میشوند، دارند. در سال 1932، شرکت تایر و لاستیک Filsdown در ایالات متحده یک تایر لاستیکی بادی با اندازه بزرگ{10}}در اندازه{10}}بالا و فشار کم{11} تولید کرد. این اولین لاستیک واقعاً مناسب برای تراکتورهای کشاورزی بود که عملکرد رانندگی و کشش تراکتورهای چرخدار را بسیار بهبود بخشید. در پایان دهه 1940، تراکتورها جایگزین دام شدند و به منبع اصلی انرژی برای مزارع در آمریکای شمالی، اروپای غربی و استرالیا تبدیل شدند. از آن زمان، تراکتورها در اروپای شرقی، آسیا، آمریکای جنوبی و آفریقا تبلیغ و مورد استفاده قرار گرفتند.
