تراکتورهای کشاورزی تجهیزات مهندسی مکانیکی هستند که عمدتاً برای کشش و راندن ماشینهای پشتیبان برای دستیابی به اهدافی مانند شخم زدن، آمادهسازی خاک، کاشت، برداشت و حمل و نقل در مزارع استفاده میشوند. توسعه آنها دستخوش نوآوری های تکنولوژیکی از قدرت بخار گرفته تا موتورهای احتراق داخلی شده است. در اواسط-تا-اواخر قرن نوزدهم، بریتانیا در معرفی تراکتورهای بخار-بخار پیشتاز شد و در سال 1868، شرکت بریتانیایی Garrett & Sons اولین تراکتور کشاورزی بخار-را راهاندازی کرد. در اوایل قرن بیستم، تراکتورهای بنزینی{10}به تدریج محبوب شدند و جایگزین نیروی حیوانات شدند. چین اولین تراکتور کشاورزی چرخدار خود را در سال 1950 تقلید و تولید کرد. با توجه به محیط عملیاتی، آنها را می توان به انواع زمین خشک و شالیزاری تقسیم کرد و تراکتورهای زمین خشک را به انواع هدف کلی، کشت، باغ و باغبانی تقسیم کرد. تراکتورهای کشاورزی مدرن بیشتر از موتورهای دیزلی استفاده می کنند و از سه قسمت موتور، شاسی و تجهیزات الکتریکی تشکیل شده اند.
